Në moshën 11- vjeçare Simon Gronovski u hodh nga një tren në lëvizje i deportimeve naziste—i vetmi fëmijë që u arratis nga karvani famëkeq i 20-të nga Belgjika në Aushvic. Tetë dekada më vonë, Simoni e ripërjeton këtë akt mbijetese jo si simbol i traumës, por si një gjest i jetës. Duke përzier materiale arkivore, të vërtetat personale të ditëve të sotme véritédhe muzikën e vetë Simonit, filmi gjurmon një histori personale të formuar nga thyerja dhe qëndresa. Ai rikujton ditën kur familja e tij u arrestua, arratisjen në pyll dhe heshtjen e gjatë që pasoi. Nëna dhe motra e tij u zhdukën në Aushvic; ai nuk i pa më kurrë.

Megjithatë kjo nuk është një histori viktimizimi. Simon u bë pianist i muzikës jazz , jurist dhe folës publik. Rruga e tij e çoi drejt miqësisë së papritur me Konrad Tinel, djalin e një vullnetari nga Belgjika veriore. Së bashku, ata përballen me fajin e trashëguar dhe memorien kolektive. Lidhja e tyre, e krijuar nga anët e kundërta të historisë, kthehet në një akt të qetë pajtimi.

Filmi nuk bie pre e nostalgjisë apo monumentimit. Përkundrazi, ai lejon zërin e Simonit —herë i butë e herë i rëndë—që të shpalosë qartësi dhe hijeshi. Ai i drejtohet publikut të ri, duke këmbëngulur për rëndësinë e demokracisë, dhembshurisë dhe kujtesës në Europën e ditëve të sotme. Muzika bëhet për të rrugë kthimi tek gëzimi, një përgjigje e heshtjes nga humbja.

Me qasjen e nënkuptuar formale dhe saktësi emocionale, filmi na jep jo vetem një dëshmi të Holokaustit, por edhe një dokumentim të gjallë mbi etikën e kujtesës dhe mundësinë radikale të faljes.